“George A. Romero’nun aptallaşmış, beceriksiz ve dışarıdan

yönetilen yaşayan ölüleri gibi dolanıyoruz dünyada ve malların

satılmasına katkıda bulunuyoruz. İnsani ihtiyaçlar ise sadece bu

görevle bağdaştıkları oranda göz önüne alınıyor. Ve böylece gitgide

kendimizi ruhsuz Avatarlar olarak hissediyoruz; bize sürekli eşsiz

başrol oyuncuları olduğumuz anlatılan, ancak senaryosu yine de

bizim tarafımızdan yazılmayacak olan bir filmin aktörleri gibi.”

Sermayenin Yaşayan Ölüleri’nde Raul Zelik, siyaset teorisine ve

ekonomi-politik analize tamamen vakıf olarak, aynı zamanda

bütün dünyaya gözü açık bir ilgiyle ve politik öfkeyle, kapitalizmin

insanlığı sürüklediği felaketi mesele ediyor. Yoksulluğun,

eşitsizliklerin, aşağılamaların nasıl derinleştiğinin ve ekolojik krizin

canlı bir resmini çiziyor.

Zelik, gözünü bu “siyasi canavarlara” dikip kalmıyor, şunlar gibi

sorularla da ilgileniyor: Felakete gidişten nasıl dönülür? Walter

Benjamin’den ilhamla “insanlığın imdat freni” olarak gördüğü bir

devrim, nasıl mümkün olur? Dönüştürücü bir iktidarın kaynağı ne

olabilir? Geçmiş sosyalizm deneyimlerinden de ders çıkartan “yeşil

bir sosyalizmi” nasıl tasarlayabiliriz?

Taze, heyecanlı, hem de soğukkanlı, gerçekçi bir sistem eleştirisi ve

alternatif arayışı.