Bir insanı umutsuz bir durumda gözlemliyoruz; durumun umutsuz olduğunu biliyoruz ve umutsuz durum kavramını da biliyoruz. Ama bu insanın umutsuz durumuna karşı hiçbir şey yapmıyoruz. Çünkü bu insanın umutsuz durumuna karşı bir şey yapamayız; çünkü biz, kelimenin tam anlamıyla, böyle bir insanın umutsuz durumu karşısında aciziz. Oysa böyle bir insanın ve onun umutsuz durumu karşısında aciz olmamak zorunda olduğumuzu kabul etmeliyiz, diyor Oehler.
(Yürümek)

Thomas Bernhard’dan iki çetin anlatı bir arada: Yürümek (1971), Evet (1978).

Thomas Bernhard, Yürümek’te, yürüme ve düşünme kavramlarının birlikteliğini yazınsal bir birliktelikle, düşünmenin ve yürümenin iç içe geçen ritmiyle kurgularken; anlatının bütününde tekrarın sınırları zorlayan vurgusunu kullanarak, tekdüzeliğe sıkışmış, olağanüstülüğü ve dehayı boğan yaşam karşısındaki çaresizliği, bir insanın delirmesinin bütün kişisel temeline karşın kaçınılmaz bir sona işaret edişiyle kesiştiriyor.

Evet anlatısında hem yazar hem okur yine felaketle yüzleşirken, ben-anlatıcının süreklilik hâlini alan bunalımdan kurtulma uğraşı, bir insanın kendini feda etme hikâyesi ile kesişiyor.

Varoluşun ele geçirilmesi girişiminin; yürümek-düşünmek, felsefe-müzik birliktelikleri ile akıl hastalığına dayanma sınırına varmaktan kurtulamadığı, rastlantıdan öte felaket bir dünyanın felaket doğurduğu gerçeği buz gibi yüzümüze vuruluyor!