Mütareke döneminin İstanbul’u. Batı hayranı Türkler, düşman subaylarıyla

aşk serüvenleri yaşamak için çırpınan Türk kızları, çıkarlarını emperyalist

İtilaf Devletleri’nin zaferine bağlamış adamlar... Çöküşü ve kokuşmuşluğu

anlatan roman, Anadolu’daki dirilişi önce sezdirir, sonra giderek artan bir

şekilde duyurur.

Yirminci yüzyılın ilk yarısında büyük bir üretkenlikle dergilere yazdığı şiir,

öykü, makale ve eleştri türü yazılarla Türk edebiyatı sahnesine adımını atan

Yakup Kadri Karaosmanoğlu, romanları, hikayeleri, denemeleri, oyunları

ve anılarıyla, en önemli edebiyatçılarımız arasında yer alır. Üslup özellikleri

bakımından Yakup Kadri’nin 1910’dan 1974’e dek verdiği eserler Türkçe’nin

geçirdiği bütün evreleri yansıtır. Eserlerinin konu ve fikir zenginliği de

dil özelliklerinin çeşitliliğinden aşağı kalmaz. Yakup Kadri’nin Fransız

edebiyatı etkisinde başlayan yazarlığı, 1920’lerden sonra özgün bir sese

kavuşarak siyasi ve sosyolojik konulara, tarihe, dönem çatışmalarına ve

birey psikolojisi irdelemelerine yönelir. Fecr-i Ati’den yetişmiş ama bunu

izleyen elli yıl boyunca toplumsal koşullar, tarihi süreçler ve bireysel

portreleri romanın dokusuna işlemek için roman tekniğiyle de boğuşmuş

bir yazar olan Karaosmanoğlu’nun eserleri, hala tüketilmemiş ayrıntılarının

tartışılıp incelenmesi gereken zengin bir “panoroma”dır.