Her kent bir ruh halidir; o kentte kısacık bir süre bile otursak o ruh hali aktarılır, havanın en hafif hareketiyle yayılan, yuttuğumuz bir sıvı halinde bize de bulaşır.

Burada taştan cübbelere bürünmüş yüksek kulelerin gölgesi her yere uzanır. Sayısız manastırdan etrafa sanki tenin gizli zevklerine yönelik bir küçümseme, bulaşıcı bir namus methiyesi yayılır.”

Kitaptan

“Ölü Brugge'yi o, akıllara durgunluk veren kasvetiyle okumak, yaşamak, duyumsamak gerekiyor bence, dinmeyen iç üzüntüsüyle, çılgınlığa varan tutkusuyla.”

Selim İleri’nin sonsözünden