Bir yaz gecesi, dans arasında susmuş caz bandının kulaklarında hâlâ gümleyen yankıları dağılmamışken, Şehnaz Hüsrev Hanım usulca salondan sıvışmak istedi. Ama Sermet Nadir Bey, kapı arasında genç kadının bileğinden sımsıkı kavradı. Arzudan baygın gözlerinin ateşini, onun danstan pembeleşmiş yüzüne pek yakından saçarak sordu:

— Nereye?

— Kalabalıktan uzak bir yere.

— Ben de beraber.

— Niçin?

— Oh, ne sorgu yargıcı huylu adamsın. Bırak Allah aşkına...

— İmkânı yok, bırakmam.