Bu çalışma, Türkiye’de tek parti dönemine (1923-1946) ilişkin literatürdeki farklı yaklaşımları teorik ve metodolojik açılardan ele almayı; söz konusu literatürde yer alan çalışmaları karşılaştırmalı olarak analiz ederek, Türkiye siyasi tarihinin bu kritik dönemine yönelik farklı yaklaşımları tasnif etmeyi hedeflemektedir.

Bu yapılırken tek parti döneminin kurucu momentleri, aktörleri, temel meseleleri ve tartışmaları; incelenen her bir yaklaşımı temsil eden çeşitli yazarların ulaştıkları bulgular doğrultusunda ele alınmakta, bu bulguları şekillendiren genel yaklaşımlar, entelektüel gelenekler ve yöntemler irdelenmektedir.

Tek parti dönemi, Türkiye’nin modernleşme sürecinin hız kazandığı; toplumsal ve siyasal değerlerin, geleneklerin, yönetici-yönetilen ilişkilerinin, siyasal kurumlaşmanın, egemen kamu felsefesinin ve sistemin işleyiş kurallarının yeniden kurulmaya çalışıldığı bir dönemdir.

Bu nedenle söz konusu dönem, uluslararası ve yerli araştırmacılar için Türk siyasal yaşamının bir bütünlük içinde anlaşılması ve açıklanması açısından önemli bir araştırma alanını oluşturmaktadır.