Kant’ın en değer verdiği öğrencilerinden biri olan ve Nietzsche düşüncesinin şekillenmesinde önemli bir etki bırakan Arthur Schopenhauer, çalışmalarını şu görüş temelinde sürdürmüştür: “Tüm bilgilerimiz, dünyada edindiğimiz tecrübelerden kaynaklanır. Fakat tecrübelerimiz esas olarak özneldir; kendi zihnimiz tarafından şekillendirilmiş, taraflı ve önyargılıdır. Bu sebeple gerçeklik, istemimizin uzantısından başka bir şey değildir.”

Bu denemede Schopenhauer, insan tabiatına bakışını sunar. Üstelik bu, oldukça kötümser bir bakış açısıdır. Çünkü Schopenhauer, arzunun insanı acıya götürdüğünü ve geçici de olsa rahatlamaya giden tek yolun arzularımızdan vazgeçmek olduğunu savunan bir Budist gibi bakar yaşama.

Filozof burada, devlet gibi insan eliyle oluşturulan kurumları; insanlığın özgür istem, yüksek karakter ve ahlak anlayışı gibi ideallerini mercek altına alır. Bu ideallerin altında yatan gerçeği ise kaderci bir itkinin, kültürü zorbalık ile anarşinin sınırlarında, çok az yerde mola vererek oradan oraya sürüklediği düşüncesiyle ortaya koyar.