Mavi bir rüzgâr, sessizce esmeye başladığında karayelin ardından fırtınanın geleceğini hissedebiliyorlardı.

Gurur, yaklaşan fırtınayı herkesten önce sezer. Tehlike, Zeliha'nın etrafında dolanan görünmez bir gölge gibidir. Bu his, Gurur'u daha sert, daha tetikte, daha yıkıcı bir adama dönüştürmeye başlar. Hissettiği aşk, koruma güdüsünü güçlendirdikçe aralarındaki duygular kimi zaman çalkalanacaktır.

Ve sonra mavi rüzgâr birdenbire bıçak gibi kesilerek susar.

Sessizlik, karayelin bakışlarını fırtınaya çevirmesiyle bir anda kaosa dönüşür.

Zeliha’nın bedenine saplanan bıçak yalnızca teni değil, zamanı da keser. O anla birlikte Gurur’un içindeki dünya ikiye ayrılır: Öncesi ve sonrası. Merhamet, yerini durdurulamaz bir öfkeye, usulca büyüyen bir deliliğe bırakır; sabır, kanla yazılacak bir intikamın ilk kurbanı olur. Gurur, karayelin yönünü değiştirir ve kaderin önüne geri dönüşü, affı olmayan bir plan serer.

Tam da her şey karardığında gökyüzünde zayıf bir ışık titrer.

Bir yıldız…

Umudun hâlâ bir yerlerde nefes alabildiğini fısıldayan kırılgan bir işaret.

Ama bu umut, en ufak bir sarsıntıda sönebilecek kadar savunmasız, ölüme fazlasıyla yakındır.

Ay da sönse, güneş de donsa, ben de ölsem, sen onu korumak zorundasın.