Huzur, bir günün bin yıl gibi yaşandığı ihtişamlı bir

aşkın anlatısı mı? Artık çoktan göçmüş, ihtişamlı

bir medeniyetin ardında bıraktığı huzursuzluğun

anlatısı mı? 1948 tarihli tefrika duyurusundaki

ifadeyle, “Harbin başladığı günün hudutlardan,

siyasi muhitlerden, muharebe meydanlarından

uzak hikayesi” mi?

Bütün bu soruların birbirlerinin yerine geçerek

bütünleştiği, bir olduğu; aynı anda hepsinden

uzak, aynı anda hepsine yakın müphem bir

içselliğin, müstesna bir varoluş sembolizmiyle

İstanbul’un hafızası ve müziğin yükselip alçalan

ritmi içinde; aşkı ve medeniyeti, sanatla hayatın

yan yana aktığı zarif bir dille soylulaştıran

Huzur, gerçekte bizim iç hikâyemizdir.

Huzur, Türk romanının ihtişamıdır.