Gianni Lupo, dünya üzerinde birlikte mahsur kalmak isteyeceğim son kişiydi. Ancak yüzyılın kar fırtınası yüzünden, iki gün boyunca o ukala herifle yol kenarındaki bir motelde mahsur kalmıştım. Üstelik odada sadece küçücük bir yatak vardı.
Bazı kadınlar, kendilerini bir seksen boyundaki kaslı vücudu, masmavi gözleri ve seksi sırıtışlarıyla baş başa bırakan bu fırtınaya teşekkür edebilirdi. Ben onlardan biri değildim.
Gianni Lupo’yu çocukluğumdan beri tanıyordum ve bana kötü şansla beladan başka bir şey getirmemişti. O yüzden aramızdaki tansiyon yükselip benim buzdan duvarımı eritebilecek kadar ateşli seviyeye geldiğinde, bunların nasıl bir felaketle sonuçlanacağını tahmin etmem gerekirdi. Kırmızı çift çizgiyle...
Kar eridiğinde birbirimizi sıcak tutarak geçirdiğimiz gecenin anılarından çok daha fazlasıyla baş başa kalmıştım. Gianni aşçılık camiasının yükselen yıldızı olabilirdi ama karnımdaki bu bebekle nasıl başa çıkabileceğini bilmiyordu.
Doğru olanı yapmak istediğini söylüyordu fakat hayatımın geri kalanını, birinin mecburen benimle olduğunu hissederek geçirmeye hiç niyetim yoktu.
Ne zaman Gianni Lupo’yu tamamen çözdüğümü düşünsem bana dönüşebileceği adamı, kurabileceğimiz aileyi, ona izin verirsem beni nasıl sevebileceğini gösterecek bir şey yapıyordu.
Her ne kadar bundan ölesiye korksam da tadına bir kez bakmak bile ona âşık olmama yetebilirdi.