Gradiva, hem psikanalitik bir incelemeye tabi tutulan ilk edebiyat yapıtı hem de birçok sanatçının esin kaynağı olarak bir mit hâline gelmiştir.

1902’de Neue Freie Presse adlı Viyana gazetesinde tefrika edilen novella, Freud’un 1907 tarihli incelemesi Jensen’ın Gradiva’sında Hezeyan ve Düşler’e esin vermişti.

Antik Çağ’dan kalma bir rölyefi saplantı hâline getiren genç arkeoloğun hikâyesi Freud’un çok ilgisini çekmiş, yapıtı âdeta bir psikiyatrik vaka gibi incelemişti. Zira Freud, parçalı bir geçmişten gün yüzüne çıkardıklarıyla anlamı yeniden inşa etme çabasında, arkeolojiyi psikanaliz için bir metafor olarak görüyor; kendisinin de aynı kazı çalışmasını insan zihninde yaptığını düşünüyordu.

Bu incelemeyi kaleme aldıktan birkaç ay sonra Roma’yı ziyaret ettiğinde, rölyefi görmek üzere Vatikan Müzesi’ne gitmiş ve tıpkı Jensen’ın karakteri gibi bir kopyasını edinip Viyana’daki çalışma odasına asmıştı.

Mitoloji, psikanaliz ve düşlerin kesiştiği noktada duran Gradiva, Salvador Dali, André Masson, Marcel Duchamp gibi sürrealistlerin de esin perisi hâline geldi. André Breton, 1937’de Paris’te açtığı galeriye Gradiva adını vermişti.

Sürrealistler için Gradiva, düşlerin ve çılgın aşkın gizemini temsil ediyordu.