Bu öyle büyük bir aşk olacaktı ki, daha önce tattıkları hiçbir duyguya

benzemeyecekti.

Dünyalarını yerinden oynatacak, kendi benliklerini kaybettirecekti. İkisi de ben

diyemeyecekti, çünkü onlar artık ben ya da o değillerdi, biz'in içerisinde

kaybolacaklardı. Ne var olacaklardı ne de yok. Yanacaklardı ama aşkla yanmayı

bilmiyorlardı. Birbirlerini saracaklardı ama sevdayla sarınmayı bilmiyorlardı. İkisi de

canından öteye koyacaktı birbirini ancak can nerede bitiyor, canan nerede başlıyor

ayıramayacaklardı.

Acemi aşıklardı onlar. Bu acemilikle tükeneceklerdi.

Tam tükendik derken, yandık tutuştuk, bittik derken, küllerinden yeniden

doğacaklardı. Birinin kalbi diğerinin yanında atmazsa, yok olup sonsuz olacaklardı.

Zümra; kalbim diyecekti...

Barlas; nefesim diyecekti...

Ve artık kalplerinin atmasını sağlayan nefesten asla vazgeçemeyeceklerdi.