”Gerçek aşk iki yalnızlığı değiş tokuş etme çabasından başka bir şey değildir.” Arden ve Armina de sadece bunu yapabilecekleri bir yer istiyorlardı. Şarkı terapi gibi gelmişti. Hiç fark etmediler trafiğin sıkışıklığını. Otelin önünde indiler. Armina daha önce rezerve ettiği odanın anahtarını lobiden aldı. Arden’in gözleri etrafı gezinmekle meşguldü. Armina Arden’in elini sıktı ve asansöre doğru gittiler. Asansörde Sergey Rahmaninov - Do Minör Piyano Konçertosu No.2 bestesi çalıyordu. Romantizm bedenlerine dolanmıştı ve vals ritimleri ruhlarını gıdıklıyordu. Asansör nihayet odalarının bulunduğu kata ulaşmıştı. Kapılar otomatik açıldı. Artık yalnızdılar ve sessizliği dillendirebilirler. Göz ardı edilen ve sürekli içe atılan ne varsa önlerine serebilirler. “Dolgun hafif aralık dudaklar, o dudaklar ki uzun ve tutkulu bir öpüşle yeni öpülmüş, ama susuzlukları giderilmemiştir. Siyah saçları çözük dağınık, solgun yüzüne dökülüyor, birkaç zülüf şakaklarında kıvrılıyordu. Uzuvlarının letafeti, hareketlerindeki esiri özentisizlik, hepsi, onun uçacak gibi, kırılacak gibi olduğunu gösteriyordu.” Kırmızı bir nar tanesinin kıvamında dişlesen özünü tadabilecek, dudağını değdirsen bal kaymak gibi yapışacak ve diline değecek o kaçınılmaz tat…