Bir ömür ailemle yaşamak... Düşüncesi bile çok korkunç geliyordu. Her gün bu evde bi ızdırap gibiyken, bir ömür geçirmek, yavaş yavaş onlara benzemek. Ben akşam “televizyon karşısında uyuyacak adam değilim” diyordum kendi kendime. Kimse inanmazsa inanmasın, ben şehir dışındaki bi üniversiteyi kazanacak; bu evden de bu mahalleden de bu şehirden de kurtulacaktım.

Her gece yatarken hayaller kuruyordum. İlk yıl yurtta kalırdım, sonra bi eve çıkardım. Arkadaşlarım gelirdi eve. Çıkıp sabaha kadar sokaklarda gezerdik... Daha önce de söylediğim gibi, o yıllarda aklım az çalıştığı için sadece bu iki şeyi hayal edebildim eve çıkınca: “Arkadaşlarım gelir, gece sokakta gezeriz.”

Ama bu kadarını hayal edebilmek bile güzeldi be. Bu düşünceler içerisinde, benden beklenmeyecek üstün bir çalışma disipliniyle kendimi derslere verdim. Sürekli test çözüyor, bu büyük maratonda diğer öğrencilerle aramdaki farkı kapatmaya çalışıyordum. Onlar bir çalışıyorsa ben iki çalışıyordum. Annem babam gibi kanapede televizyon karşısında uyumamak için, onlara benzememek için çalışıyordum.

Artık nasıl geldiysem öyle hazırlanmıştım sınava ki bütün şehir dışı tercihlerimi geçip çok az sayıda yazdığım İstanbul içi tercihlerimden birini kazandım. Hem de eve çok yakın bir üniversiteyi...

Üniversiteyi kazandığım gün yıkılmıştım...