Bu kitabın amacı, 1990-1999 yılları arasında, zaman zaman 2000 yılına da sarkarak, Türkiye’nin yaşadığı büyük değişimin uluslararası boyutunu incelemektir.

SSCB’nin dağılmasının ardından Türkiye’nin patlarcasına gelişen ilişkilerinin önemli bir boyutunu “dış Türkler” oluşturur. Türkiye, Türk kökenli bir topluluğun bulunduğu her yere uzanmaya çalıştı. Bu toplulukların tümünü değil; örneğin Gagavuzlar, Çuvaşlar, Başkurtlar ve benzerleriyle ilişkileri kapsam dışında bırakarak, yalnızca en önemlilerini ele alabildik.

Kitap; ABD ve Avrupa Birliği’nin yeni güvenlik anlayışının, bu anlayış çerçevesinde gerçekleştirilen başarılı ve başarısız girişimlerin ve ulaşılan sonuçların açıklanmasıyla başlıyor. Bu bölümde Rusya Federasyonu’nun güvenlik anlayışının evrimi de ele alınıyor.

İçinde hareket edilen uluslararası ortamın ana hatlarıyla belirlenmesinin ardından, yeni bir dönemin eşiğinde şaşkınlıkla duran Türkiye’nin iç tartışmaları, büyük hayalleri ve ihtirasları genel olarak açıklanmaya çalışılıyor.

Türkiye’nin Orta Doğu, Balkanlar, Kafkasya ve Orta Asya ile ilişkileri; ayrıca Türk kökenli halklardan oldukça farklı özellikler taşıyan “Türkiye’nin dış Türkleri” ya da popüler adıyla “Avrupa Türkleri” ile ilişkileri, sonraki bölümlerin konularını oluşturuyor.

Ardından Türkiye’nin uluslararası alandaki değişen konumu üzerinde duruluyor. Kitabın son bölümlerinde ise Türkiye-AB ilişkilerindeki son gelişmeler ele alınıyor.