Altmışlı yıllarda gurbete çıkan işçiler, çalıştıkları ülkeyi zamanla yurt edinmiş; bu kalıcı yerleşmeyle birlikte Almanyalı Türklerin kimlik yapılanması başlamıştır.

Bu araştırmada, geçici işçi olarak giden insanların emekleri karşılığında kazandıkları ülkede yurt tutma süreçleri ele alınmaktadır. Barınma deneyimleri, Almanca-Türkçe hibrit dilleri, çevreyle ilişkileri, okul ve meslek hayatları, emeklilik ve gündelik yaşamları, bireysel ve sosyal sermayeleri ile hayat tecrübeleri çalışmanın temel problem alanlarını oluşturmaktadır.

Kültürel yapı ve aile geleneklerinin yaşantı üzerindeki etkileri bağlamında, göç kökenlilerin sosyal ve psikolojik deneyim anlatılarından yola çıkan kitap; yüz yüze görüşmeler ve gözlem analizleri üzerine kurulmuştur.

Ekonomi, kültür, dünya görüşü, inanç, gelenek, dil ve dilin kullanımı, yeni yurtta “öteki”yle etkileşim içinde şekillenmiştir. Bu kültürel varlık, göç alan ülke toplumu tarafından en başından itibaren tam anlamıyla kabul görmemenin ve yasal statü eksikliklerinin etkisiyle kendi yapılandırıcı koşulları içinde biçimlenmiştir.

Onların hikâyesi böylelikle gündelik ve gerçek olanla gerçek ötesinin iç içe geçtiği bir kültürleşme süreciyle, göçün altmışıncı yılına ulaşmıştır.