Felsefe tarihinin hakikat ve özne gibi temel kavramlarını, çağdaş felsefenin eleştirel mirasıyla yeniden buluşturarak felsefe sahnesinde önemli bir yer edinen Alain Badiou, çağdaş kıta felsefesinin en etkili düşünürlerinden biri olarak kabul edilir. Badiou’nun hakikat teorisi ve etik sistemi, gücünü şu üçlü stratejiden alır: Güncel söylemdeki hakikat ve etik modasını incelemek, sağduyulu hakikat ve etik kavramını reddetmek ve bunun yerine bireylerin değil öznelerin dahil olduğu hakikatlerden bahsetmek ya da hakikat süreçlerine bağlı bir etik çoğulluğu önermek. Kötü ve öteki nosyonları üzerine kurulu çağdaş etiği tamamen zayıflatılmış bir dinin sonucu olarak gören Badiou açısından, bu yaklaşımları ortak bir zeminde buluşturan temel mesele ise Bir sorunudur. Dolayısıyla Badiou’nun çağdaş etiğe yönelik eleştirisini yalnızca etik düzlemde değil, ontolojik düzeyde de temellendirmek gerekir. Nitekim Badiou, yeni etik önerisini ortaya koymadan önce, ontolojik düzeyde Bir’in önceliğini ortadan kaldırarak çağdaş etiğin dayandığı zemini sorgular. Badiou, bu noktada Heideggerci ontolojiye dönüşü ve onto-teoloji eleştirilerini takip etse de çokluğu dilsel olarak değil matematik ontoloji üzerinden kurar. Bu çalışma, söz konusu ontolojik temelden hareketle geliştirilen Hakikatler Etiğinin etik düşünce içerisindeki yerini sorgulamaktadır. Özellikle Kendini Gerçekleştirme Etiği ile Sorumluluk Etiği ekseninde yürütülen tartışmalar aracılığıyla, Hakikatler Etiğinin bu yaklaşımlardan hangisiyle daha güçlü bir bağ kurduğu incelenmektedir. Böylece eser, yalnızca bir etik kuramını açıklamakla kalmayıp, aynı zamanda çağdaş etik tartışmalarına yeni bir bakış açısı kazandırmayı hedeflemektedir.