Onu ilk defa bir haziran günü Sazlı Pınar yolunda gördüm. Viran bir köprünün başında köylülerle konuşuyordu.

Yanında, dizgini boynuna bırakılmış bir kula at vardı. Yanından geçerken selam verdik. Jandarma arkadaşım:

— Keyifler iyidir inşallah Bey, dedi.

— Çok şükür çavuş... Sen de iyisin ya?

Biraz önümden giden ihtiyar jandarma, köprünün öte başında atını durdurdu, beni bekledi. Eski bir çizme gibi sert ve kırışıklarla dolu yüzünde memnun bir gülümseme vardı:

— Şu adamı gördün mü Doktor Bey, dedi. Hani Cenab-ı Hak, Kitabı’nda Hazret-i Peygamber’in son peygamber olduğunu yazmasaydı ben, bu adama peygamber derdim.