... Anlattım. Anlattım. Anlattıkça üzerimdeki büyünün kalktığını hissetmiyordum, bu büyünün etkisinden asla çıkamayacağımı biliyordum ama sanki büyü daha az inatçı, daha iyi huylu bir başka büyüyle karışıyordu. Anlatıcı, hem anlattıklarını hem de kendini ifade etmeyi çok iyi bilmelidir, çünkü anlatmakla inandırmak aynı şeydir, dinleyici kendini anlatıcının yerine koyabilmeli, öyküyü onun bakış açısından görebilmeli böylece her şeyi, en rezil en utanılacak olanı bile kavrayabilmeli, affedilecek bir şey varsa affetmesi sağlanmalıdır; her öykü kavranabilir, bağışlanabilir, acıma hissi uyandırabilir; önemli olan öykü bir kez ortaya dökülüp geçmişte yerini aldığı zaman onunla birlikte yaşamayı becerebilmektir, bunu yapabilmek için artık bildiğimiz öyküye bilincimizde ve belleğimizde bir yer açmamız gerekir..." Yeni tanıdığı Marta'yı yatağında ölü bırakarak onun Madrid'deki evinden çıkan Victor böyle düşünüyordu. Evden çıkmadan önce Marta'nın Londra'da iş gezisinde olan kocasına ulaşmaya çalışmış, odasında uyuyan küçük oğluna yemek hazırlamış, telesekreterin ilginç mesajlarla dolu kasedini de cebine atmıştı. Gecenin böyle olmasını planlamamıştı ama onu evine davet eden bu henüz pek tanımadığı kadın aniden hastalanmış ve kollarında ölmüştü...