Eve dönmek hiçbir zaman bu kadar yalnız hissettirmemişti.

Mara geri dönüşü olmadığına emin olduğu o yola girdiğinde, çok büyük bir fedakârlık yaptığının farkındaydı. Aşkı ve şehri için yapılması gereken yapılmış, Troya ve Tanrı’sı kurtarılmıştı. Her şeyin geride kaldığını düşündüğü anda beklenmedik bir yardım onu yeniden Troya’ya çağırmıştı. Şimdi gerçek benliğiyle tanışmalı, gücünü onun için koruyanlardan geri almalıydı. Ancak geri döndüğünde ne şehir ne de âşık olduğu adam bıraktığı gibiydi. Geçmişiyse Mara’nın en çok yabancısı olduğu kişiydi. Gerçekte kimdi ve neden bu kadar önemliydi? Şimdi önünde çok daha zorlu bir sınav, arkasındaysa ona öfkeli bir Tanrı vardı. Artemis’in okları gibi hızlı olmalı, Athena gibi bilge davranmalıydı. Fakat hesaba katmadığı bir şey vardı: Tanrılar oyun oynamayı severdi.

“Tanrı Rae,” diye fısıldadığımda gözlerinde yıldızlar parlamaya başladı. “Ben sana aitsem, sen de bana mı aitsin?”