Yalvaç Zorlu, yıllar önce öldürülmek üzere olan komşusunun kızını oradan çekip aldı. Sonra da onu hayatta kalabilmesi için Ulusal Güvenlik ve İstihbarat Teşkilatı’nın korumasına emanet etti.

O günden sonra ikisi de başka hayatlara savruldu.

Yalvaç, korumayı meslek edinmiş bir istihbaratçıya; Nazlı ise gölgede yaşamayı öğrenmiş bir siber güvenlik uzmanına dönüştü.

Genç adam yıllar sonra Nazlı’nın teşkilat yurdundaki mezuniyet törenine davetsiz bir misafir olarak katıldığında amacı sadece onun güvende olduğunu görmek ve oradan sessizce ayrılmaktı. Fakat karşılaştıkları o ilk an, geçmişte bıraktığı küçük kızın artık kendi karanlığını taşıyabilecek kadar güçlü bir kadına dönüştüğünü gördü.

Yalvaç’ı asıl sarsan Nazlı’nın değişimi değildi. Genç kız mavi gözlerinde yıllardır kaçtığı geçmişin değil, engel olamayacağı şekilde içine çeken bir geleceğin izini taşıyordu.

İkisi de şimdi hayatlarının yönünü değiştirecek kadar tehlikeli bir yakınlığın eşiğinde duruyordu.

“Buraya neden geldiğini az çok tahmin edebiliyorum. Başkan seni göreve çağırdı, değil mi? Al bu pisliği, nereye atarsan at dedi.”

“Sana uzanacak el, bana dokunmadan geçemez. Artık bir uzmanın karısına kimse dokunamaz.”