Dokuz yaşındayken ilk cenazeme katıldım. Babamın ölümünü
kabullenmenin yanı sıra, henüz hazır olmadığım korkunç
gerçekleri de kabullenmek zorunda kaldım.
On dokuz yaşındayken annemin cenazesine gittim. Aramız hiçbir
zaman yakın olmamıştı ama o da gidince kendimi her zamankinden
daha yalnız bir halde buldum.
Elbette İttifak'ı yöneten üvey ağabeyim vardı. Ve evet, bana korumasını
sağladı; bir koruma ve şoför tahsis etti.
Ama beni gerçekten tanıyan hiç kimsem yoktu.
Beni gerçekten seven hiç kimse...
Ta ki onunla, havaalanındaki o adamla tanışana kadar.
Tek bir tesadüf, giderek daha tutkulu ve daha ciddi bir şeye
dönüştüğünde, onun doğru kişi olduğuna inanmama izin verdim.
Belki de bu adam beni nihayet yalnızlığımdan kurtaracak kişiydi.
Belki de her zaman özlemini çektiğim aileyi bana o verecekti.
DOM
Mafya kanımda vardı. Yaptığım iş buydu.
Bu yüzden kan döküldüğünde ve bir cenaze üç cenazeye
dönüştüğünde, radikal önlemler almam gerekti.
Bu çatışma daha da büyüyüp gerçek bir savaşa dönüştüğünde
daha fazla adama ihtiyacım olacaktı.
Daha fazla güce.
İttifak'a ihtiyacım olacak.
Ve ben de onun bir parçası olacağım.
NE PAHASINA OLURSA OLSUN.