“Hani, yana yana dibine varmış bir mumun içinde oluşan oyuğun çeperi bir noktasında çatlamış, eriyik madde dışarı akmış, fitili de açıkta kalıp tükenmişken; çatlağı, akmış maddeyle doldurup tıkayarak bitkin fitili yeniden yakınca ortaya çıkan o ufacık, güçsüz, belli belirsiz; ama bir o kadar da pırıl pırıl, yoğun ve direngen alev gibi...”

— Oruç Aruoba

hâni, Oruç Aruoba’nın düşünce ve dil arasında kurduğu özgün ilişkinin önemli duraklarından biridir. Yazarın Yürüme Üçlüsü olarak anılan yürüme, de ki işte ve tümceler kitaplarının ardından 1993 yılında yayımlanan eser, Aruoba’nın kendine has anlatım evrenini derinleştiren metinler arasında yer alır.

Şiirle felsefenin, düşünceyle sezginin iç içe geçtiği bu kitapta Aruoba, dilin sınırlarını zorlayarak insanın varoluşuna, yalnızlığına, zamana ve kendilik arayışına dair incelikli sorgulamalar yapar. Kısa ama yoğun metinlerden oluşan hâni, okurunu yalnızca okumaya değil, durup düşünmeye, hissetmeye ve metinle birlikte yürümeye davet eder.

Oruç Aruoba’nın yalın görünen fakat katmanlı anlatımının güçlü örneklerinden biri olan hâni, Türk düşünce ve edebiyat dünyasında kendine özgü bir yere sahip, her okunuşta yeni anlamlar sunan özel bir eserdir.