Derinden gelen bir sesle konuştu.

“Bence arkadaşlığın ötesinde bir yere gidiyoruz, Tate. Ama bu lanet şeylere yol açacak.”

Keskin kelimeleri beni kırdı ve derin bir nefes aldım. Onun için hiçbir şey ifade etmiyor muydum? Gözümde biriken yaşlar yüzünden etrafı bulanık görmeye başladı.

Yüzümdeki acıyı görmüş olacak ki sert ifadesi kayboldu ve gözlerini yere dikti.

“Tate.”

Bana doğru yürümeye başladı. Sesi artık daha yumuşaktı. O sırada cebimden fotoğrafı çıkardım, göğsüne iliştirdim ve hızla eve koştum. Evin içine girene kadar ağlamamak için kendimi tuttum. Bu bir daha olmayacaktı.

Kapıyı kapatıp kilitledikten sonra onun zalimliğine ve kendi akılsızlığıma ağladım. Başımı yavaşça kapıya vurdum ama darbeler, zedelenen gururumu onarmaya yetmiyordu.

Jared beni hak etmemişti ama küçük bir uğraşla beni elde etmişti. Bu bir daha olmayacaktı.