O sabah yatakta gözlerini açtığında kendini iyi hissetmiyordu. Bir gece önce Fırat’ı görmek dengesini altüst etmişti. Geçmişin asla sandığımız kadar uzakta kalmadığı gerçeğiyle yüzleşmek, yeterince uzağa gidemediği kaygısını doğuruyordu. Yoksa yıllar geçtikçe güçleneceğine zayıflıyor muydu insan? Olgunlaşacağına koflaşıyor, dayanıklılığını mı yitiriyordu? Öğreneceğine unutuyor, bildiklerinden şüpheye mi düşüyordu? Geride bıraktığı onca şeyden ve onca yıldan sonra böyle yaprak gibi titremek, kendini yeniden başa dönmüş gibi hissetmesine yol açıyordu. Yürümüş, yürümüş ama hiçbir yere varamamıştı. Belki de dünyanın yuvarlak olması, daima başladığın yere, yani kendine döneceğin anlamına geliyordu.

Küçük bir Anadolu kasabasından İstanbul’un ışıklı gecelerine uzanan bir yolculuğun hikâyesi...

Sevginin değil, mecburiyetin bir arada tuttuğu bir ailede büyüyen Narin, ilk kez âşık olduğunda yolların nihayet daha büyük yollara bağlandığını; o büyük yolların da başka şehirlere, başka ülkelere açıldığını anlar. Ve biri gittiğinde ardında mutlaka bir yol bıraktığını... Ancak o yolların nefrete ve ihanete de çıkabileceğini anlaması için aradan yılların geçmesi, dostlukların sınanması ve kaybedilenlerin yeniden bulunması gerekecektir.

Aşka Şeytan Karışır ve Maraz adlı romanları yayımlandıkları yıllarda en çok satanlar listesinden aylarca inmeyen Hande Altaylı’dan, yaşamın içinden, samimi ve sarsıcı yeni bir roman.