İnsan hiçbir şeyi bıraktığı yerde bulamıyor...

Terk etmiş olduğum ya da terk etmek üzere olduğum insanlar, beni terk etmişlerdi. Burada da olsam, geldiğim yerde de olsam, geçmişi yeniden yakalama umudu boş bir beklentiden ibaretti. İnsan hiçbir şeyi bıraktığı yerde bulamıyor; kızarmış palamutun kokusunu bile...

Namevcutluğun hüznü, yerini insanları onların haberi olmadan gözleyebiliyor ve dinleyebiliyor olmanın üstünlüğüne bırakıyor. Bir şeyi kaybedince bir başka şeyi kazanıyor olduğuna inanmak, insan denilen mahlukun kendine karşı çevirdiği hilelerin en acımasızı olmalı.

Kendimi, kâh o mekânda kâh bir diğerinde, kâh bu zamanda kâh başka bir zamanda buluyor; yazgım beni hangi anda hangi yöne savurmayı uygun görmüşse, oraya doğru dolaşıyorum.

Engin Geçtan