“Yalnızlar, her ayrıntıya âdeta ‘ruh üfleyen’ bir yazarın emeği.”

— Selim İleri

“Hep aynı özdeş koşullar içinde, aynı ortak sıkıntıları yaşayarak, ama birlikte oldukları zaman bile kendi öz yalnızlıkları içine kapatılmış olduklarını fark etmeden, karmaşık ve bir bakıma heyecanlı bir yaşam sürdürdüklerini sanmışlardı.”

Türk edebiyatının ilk distopya örneklerinden biri olan Yalnızlar, 1950’li yılların Türkiye’sinde bir taşra kasabasında geçer. Kimi buraya dönemin politik baskıları yüzünden sürülmüş öğretmen, doktor ya da savcıdır; kimi görevli olarak orada bulunan bir subay ya da kasabanın yerlisidir...

Hepsinin ortak noktasıysa farkında olmadıkları ya da farkında oldukları hâlde giderek bir varoluş sorununa dönüşen yalnızlıklarıdır.

Hangi zamanda, nerede doğmuş ya da yaşıyor olurlarsa olsunlar, huzursuz ruhları ve varlıklarıyla “yalnızların”; alkol, şehvet ve ikiyüzlülük üçgeninde sıkışıp kalmış, mutlak bir başarısızlıkla sonuçlanacak yaşama tutunma mücadelesi...

“Erhan Bener’in başarısı, öyle sanıyorum, romancının asli görevinin ne olduğunu iyi bilmesinden kaynaklanıyor: Bireyleri anlatmak... Yalnızlar’da, Türk romanında az rastladığımız ustalıkta psikolojik saptamalar var... Yalnızlar gerçekten başarılı bir roman.”

— Fethi Naci

“Yalnızlar, taşrada büyük kentten gelmişlerin boğuntulu serüvenine açılır. Çok partili döneme geçiş sürecinde yaşananlar, Yalnızlar’a toplumsal bir arka plan oluşturur; öndeyse hep bireyin yalnızlığı, bunalımı, çoğu kez trajik sonu vardır.

Bir ufuk darlığında buluşan büyük kentliler, ülküleri tükenmiş, hep aynı yarınları yaşayacaklarının bilincinde, geçici kurtuluşu içkide ve cinsellikte ararlar. Oysa çöküş adım adım yaklaşmaktadır.

Yalnızlar’ın önemli bir özelliği, ayrıntıların dile getirilişindeki ustalık ve titizliktir. Bir ayrıntı zenginliğiyle sürüp giden eser; tek tek her ayrıntıyı romanın bütünüyle kaynaştıran, her ayrıntıya âdeta ‘ruh üfleyen’ bir yazarın emeğini belgeler.”

— Selim İleri, Edebiyatımızda Sevdiğim Romanlar Kılavuzu