bir buz parçası gecem gündüzüm dolanı dolanı bir noktayım artık

taş bile taşa tozunu verirken senden bir haber gelmiyor.

ellerim, o eski bozkır söylencesi:

bir sırdı; çaldı kapıyı gitti diyor.

ayağ göçürdün toprak kattın taş bağladın kanatlarım o yüzden uçamıyor.

bin rüyayı bir tek rüyada gördüm yedi sabah içre dönsem de

acı geçiyor acı geçiyor acı elbette geçiyor acı çekmiş olmak geçmiyor.

"Kemal Varol'un şiiri, bütünüyle bireysel bir ses ile atavist bir yönsemenin birbirine sarmalanarak ve birbirini çelerek ilerleyişi. Kıvılcımlar çaktırarak..." Orhan Koçak