Aslında ikimiz de kahve sevmezdik.

Söyleyemediklerimizin yerine geçerdi.

Araya giren duygusal ayrılıkların son bulması dileğiydi. Vazgeçememek, kıyamamak, pişman olmak, kavuşmak demekti.

Evimizdeki sıcaklığı korumak demekti...

Sonuçta bu sihirli cümle hep bizi korudu:

“Haydi gel, bir kahve içelim...”

O, bizim Kemal!.. Bu topraklarda yaşayan, yediden yetmişe herkesin görür görmez yüzüne bir gülümseme kondurmasına neden olan bir sima... Ekrandan, sinema perdesinden bize yansıyan çocuksu gülümsemesiyle saflığın sembolleşmiş hâli... Kardeşliğin ve paylaşımın...

“İyiler sonunda hep kazanır.” sözünün...

Bizim Kemal, bizim gülen yüzümüz...

Yetmişinci doğum gününde Kemal Sunal’ı bize sevgilisi, eşi, hayat arkadaşı ve çocuklarının annesi Gül Sunal anlatıyor...

Hem de en sahici, en samimi hâliyle... Hiçbir formatın sınırlarına girmeyi kabul etmeden... İçinden geldiği gibi...

Onu sevmenin mutluluğunu, onsuz yaşamaya alışmanın hüznünü hâlâ en güçlü şekilde hissederek...