Cumhuriyet’in kuruluşundan bu yana Türkiye, ne yazık ki temel meselelerini çözmede bir arpa boyu yol alamadı. Bu meseleleri ya görmezden geldi ya da yok saydı. Ulus-devlet sürecinde pek çok şey ötekileştirildi, değersizleştirildi. Kürtler ve Kürt meselesi de bu sorunların başında geliyor.

Cumhuriyet’in Kürtlere dair temel politikası, onları ya yok saymak ya da Türk kabul etmekti. Eski Kara Kuvvetleri Komutanı ve şahin kanadı temsil ettiği düşünülen Aytaç Yalman, emekli olduktan sonra şu açıklamada bulunmuştu:

“Henüz terör boyutuna gelmeden, sosyal aşamada sorun çözülebilseydi çok daha iyi olurdu. Bu açıdan baktığımızda, o aşamada sorunun ‘kendini ifade’ olarak tarif edildiğini görüyoruz. Dilini konuşmak, şarkısını, türküsünü dinlemek istiyor; kültürünü yaşamak istiyor. Oysa bizler o dönemde ‘Kürt yoktur’ diye eğitilmişiz. Kürtleri, Türklerin kolu olarak görüyoruz. Ortalıkta, dağlarda gezerken, karda yürürken ‘kart-kurt’ sesleri çıktığı için Kürt denilmiştir gibi tarifler dolaşıyor. O dönemde sosyal istekleri bile biz ‘yıkıcı faaliyetler’ kapsamında görüyoruz...”

Yıllardır tekrarlanan şarkı buydu. Kimse çözüme dair somut bir şey söylemiyordu. Devlet bu meseleyi hep görmezden geldiği için PKK meselesi de bir türlü çözülemiyordu. Birçok general, bu tür görüşlerini görev başındayken değil, emekli olduktan sonra dile getiriyordu.

Yazdığı makale ve kitaplarla kritik meselelere getirdiği farklı yorumlarla tanınan Mahir Kaynak, bu kez Kürt meselesini enine boyuna değerlendiriyor. Bazılarına çok uçuk gelebilir, bazıları tarafından aşırı komplo teorisi gibi algılanabilir; ancak Mahir Kaynak’ı okumak, onun bilgilerinden yararlanmak zihninizi açacak ve size yelpazenin farklı yüzlerini gösterecektir.