“Bir çocuk karanlığa kalmış ve dar sokaklarda yönünü şaşırmışsa

orası İstanbul’dur. Eski sevgilisini bulmak için maceraya atılan gencin,

siyah tilki kürkünün peşine düşen avcının, fırtınada sürüklenen

geminin, dünyayı bir elmas gibi avucuna almak isteyen prensin, boyun

eğmemeye yeminli son isyancının, şarkıcılık hayaliyle evden kaçan

kızın, para babalarının, hırsızların ve şairlerin vardığı kent İstanbul’dur.

Her hikâye burayı anlatır.”

Pus dağıldıkça çoğalan renkleriyle, surları, kuleleri, kubbeleriyle

İstanbul… Kırmızı bir şal, siyah bir hırka, Berber Kamo’nun dükkânı,

Şerafet Bey’in saati, Küheylan Dayı’nın tabancası… Yerin üç kat

altında, küçücük bir hücrede dört adam, titreyip kıvranarak hikâyeler

anlatıyorlar birbirlerine. Kaygıyla ve kahkahayla… İstanbul’daki

zamanı, geçmiş ve bugün diye ayırmak yerine, yeraltındaki ve yer

üstündeki zaman diye ayırarak, anlatıyorlar.

Burhan Sönmez, acının ve her şeye rağmen umudun yörüngesinde

dönen bir kenti, büyük bir romanla yeniden yaratıyor.

İstanbul İstanbul... demir kapının paslı sesi… “acıda herkes yalnızdır,

sen de çözüleceksin...”